شعر متعلق به فروغ فرخزاد است. نه من!

.....

این گربه روی آجرهای سست این دیوار تا

8/8/1388

خودش را به خواب می زند!

*

دیروز بعد از چیزی حدود 12 سال دلم برای بادبادک هوا کردن تنگ شد!

*

وهم سبز

...

نمی توانستم، دیگر نمی توانستم

صدای کوچه، صدای پرنده ها

صدای گم شدن توپ های ماهوتی

و های هوی گریزان کودکان

و رقص بادکنک ها

که چون حباب های کف صابون

در انتهای ساقه ای از نخ صعود می کردند

و باد، باد که گوئی

در عمق گودترین لحظه های تیره ی همخوابگی نفس می زد

حصار قلعه ی خاموش اعتماد مرا

فشار می دادند

و از شکاف های کهنه، دلم را به نام می خواندند:

...

نمی توانستم دیگر نمی توانستم

صدای پایم از انکار راه برمی خاست

و یأسم از صبوری روحم وسیعتر شده بود

و آن بهار، و آن وهم سبزرنگ

که بر دریچه گذر داشت، با دلم می گفت

«نگاه کن

تو هیچگاه پیش نرفتی

تو فرو رفتی.»